کد خبر : 163
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۲۳ میزان ۱۳۹۳ - ۹:۳۰

رانندگان زن در افغانستان؛ تلاش برای فرهنگ سازی رانندگی زنان

رانندگان زن در افغانستان؛ تلاش برای فرهنگ سازی رانندگی زنان

زینب زاول شهیدی دختری ۱۷ ساله در حال رانندگی با موتر تویوتا-فوررنر خود بود و مسیر مکتب تا خانه را رانندگی می کرد که متوجه شد دو مرد در موتری او را تعقیب می کند. زینب در این باره توضیح داد که یکی از آنها اسلحه یی را به طرفش گرفته و زینب را تهدید

زینب زاول شهیدی دختری ۱۷ ساله در حال رانندگی با موتر تویوتا-فوررنر خود بود و مسیر مکتب تا خانه را رانندگی می کرد که متوجه شد دو مرد در موتری او را تعقیب می کند.
زینب در این باره توضیح داد که یکی از آنها اسلحه یی را به طرفش گرفته و زینب را تهدید کرده که آنها را تعقیب کند و مسیری را بپیماید که آن دو مرد می پیماید.
اما زینب خواست آن دو مرد را رد کرده و به سرعتش افزود تا در زودترین فرصت ممکن به خانه برسد.
او مجبور شده بود موترش را نگهدارد؛ زمانی که آن دو مرد راه را بر وی بستند. یکی از این مردان بسته یی از کاغذها را به سوی زینب انداخته که در آن کاغذ شماره تلفنی نوشته شده بود و مرد به زینب گفته بود که اگر به این شماره تماس نگیرد آنها او را اختطاف خواهند کرد.
خوشبختانه تاکنون زینب بار دیگر آن دو مرد را ندیده است.
اگرچه زنان راننده در شهر کابل در حال افزایش هستند اما با آنهم بودن زنان و دخترانی مانند شهیدی پشت فرمان مسئله غیرمعمول در جامعه می باشد.
بارها و بارها و در هر جایی او در مسیر راهش مورد آزار و اذیت قرار گرفته و تعداد زیادی از مردم هنگامی وی رانندگی می کند، رانندگی او را به تمسخر می گیرد.
زینب گفت: “من نمی توانم مقصدی که می خواهم رانندگی کنم زیرا همیشه ترس از اختطاف شدنم وجود دارد.”
با وجود تمام این خطرات، شهیدی می گوید که او رانندگی را دوست دارد و به گفته شهیدی اگر بخواهد به جای رانندگی از ترانسپورت عمومی استفاده کند، در مسیر بیشتر مورد آزار و اذیت قرار می گیرد.
بعضی از اقوام زینب به این باور هستند که رانندگی زینب برای آنها یک بیشرمی است و نشانگر ضعف و بیچارگی آنها می باشد اما خانواده زینب همراه با برادر بزرگش علی حامی جدی تصمیم زینب مبنی بر رانندگی او می باشند.
گرچه فرهنگ رایج در افغانستان اینگونه است که مردان و بزرگترها رانندگی کنند اما علی برادر زینب مانند یک مسافر در موتر می نشنید و اجازه می دهد تا زینب رانندگی کند. علی می گوید: “می خواهم مردها و زنها ما را با هم ببینند و ببینند که خواهرم رانندگی می کند.”
او افزود هرچه مردم بیشتر رانندگی زنان را در جاده ها ببینند با آن بیشتر کنار خواهند آمد. اکنون همه چی تغییر کرده است در گذشته ها هیچکس نمی توانست رانندگی زنان را در کابل ببیند اما امروز تعداد زیادی از زنان راننده در کابل دیده می شوند.
نورجهان اکبر دانشجو در دانشگاه امریکاییها، فعال حقوق زن و وبلاگ نویس نیز وجود آزار و اذیت های زنان راننده را تایید می کند. نورجهان نیز زمانی که رانندگی را یاد می گرفت با چند کودک مواجه شد که یکی از آن دختری خوردسال بود و پس از دیدن نورجهان در هنگام رانندگی با صدای بلند به دیگر کودکان صدا زده و گفته است که :”ببینید؛ او یک دختر است!”
بعضی اشخاص نیز برای اولین بار است که دخترانی مانند زینب یا نورجهان را پشت فرمان های موتر می بینند.
بعد از شکست رژیم کمونیستی در سال ۱۹۹۲ در افغانستان، زنان از رانندگی باز ماندند. وقتی که در سال ۱۹۹۶ طالبان در افغانستان سر قدرت شدند، رانندگی زنان به صورت کل ممنوع شد و تمامی اهداف زنان به خاک سپرده شدند اما پس از پایان حاکمیت طالبان، یک تعداد از زنان بار دیگر آغاز به رانندگی کردند.
به طور مثال در سال ۲۰۰۲، از تعداد ۸۶۹۸ صدور جواز رانندگی “لایسنس” دریافت کنندگان ۷ تن از این لایسنس ها زنان بودند.
در سال ۲۰۰۳ نیز یک نهاد درمانی آلمانی روند آموزش رانندگی به زنان افغان را آغاز کرد. به این ترتیب رانندگان زن در افغانستان رشد چشم گیر داشت طوری که در سال ۲۰۱۲ به تعداد ۱۴۰ زن جواز رانندگی دریافت کردند.
نورجهان اکبر اما آزار و اذیت های موجوده بر زنان راننده در افغانستان را از جانب جوانان افراطی می داند که تحت تاثیر تبلیغات های تندروهای اسلامیست قرار گرفته اند.
نور جهان می گوید، در حقیقت، نسل های قدیم آن زمان ها را به یاد دارند که زنان آزادی های زیادی داشتند و رانندگی می کردند.
دین اسلام صریحاً ممنوعیت بالای رانندگی زنان نگذاشته است اما قوانین و هنجارهای فرهنگی در کشورهای اسلامی بسیار محافظه کار متفاوت است. به طور مثال در افغانستان رانندگی زنان قانونی است اما در عربستان سعودی قانون به زنان اجازه نداده است تا زنان پشت فرمان های موتر بنشینند.
در افغانستان افزایش رانندگان زن به نظر یک عمل آگاهانه از سوی زنانی است که می خواهند محدودیت های فرهنگی را به چالش بکشند. همچنان بسیاری از زنان امروز کار می کنند تا از این طریق درآمدی داشته و آزادی مالی داشته باشند تا با پول خودشان موتر برای خودشان بخرند.
نورجهان اکبر تغییر در وضعیت اقتصادی زنان را دلیل اصلی افزایش رانندگان زن در افغانستان می داند. او می گوید که زنان اکنون می توانند موترهای خودشان را خودشان بخرند و این تغییر اقتصادی در حال آماده سازی ذهن مردم برای تغییر فرهنگ است.
با افزایش هر زن راننده در سرکهای افغانستان بدون توجه به دلیل آن، چیزی که از آن نتیجه خواهیم گرفت این است که مردم زنان را خواهند دید که پشت فرمان های موتر نشسته اند و در حال هدایت موترهایشان در سرکها هستند و این موضوع این امیدواری را به وجود می اورد که این مسئله باعث شود تا رانندگی زنان در افغانستان به یک امر عادی مبدل گردد.
واشنگتن پست/ برگردان: صلصال نیوز

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 2 در انتظار بررسی : 2 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.